RSS  

مرا عمری به دنبالت کشاندی سرانجامم به خاکستر نشاندی ربودی دفتر دل را و افسوس

که سطری هم از این دفتر نخواندی گرفتم عاقبت دل بر منت سوخت پس از مرگم سرشکی هم فشاندی

گذشت از من ولی آخر نگفتی که بعد از من به امید که ماندی ؟

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو من می شناختم او را نام تو را همیشه به لب داشت

حتی در حال احتضار آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان  آن مرد بیقرار

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :

هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود و گفتگو نمی کرد جز با درخت سرو در باغ کوچک همسایه شب ها به کارگاه خیال خویش

تصویری از بلندی اندام می کشید در تصورش تصویر تو بلندترین سرو باغ را تحقیر کرده بود

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :

او پاک زیست پاک تر از چشمه های نور همچون زلال اشک یا جون زلال قطره ی باران به نو بهار

آن کوه استقامت آن کوه استوار وقتی به یاد روی تو می بود می گریست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :

او آرزوی دیدن رویت را حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت

اما برای دیدن تو چشم خویش را آن در سرشک غوطه ور آن چشم پاک را پنداشت آلوده است و لایق دیدار یار نیست .

روزی اگر سراغ من آمد به بگو :

آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست آن نام خوب بر لب لرزان او نشست

شاید روزی اگر ....چه ؟ او؟ نه آه ....نمی آید .

تجسمی از پریشانی زلفهای بی نظیر تست وقتی یک باغ پر از بید مجنون در آن حیران می ماند و

پاییز....

تکه ای از تصور اندوه تست وقتی متین و آرام روی برکهای ارغوانی زیر سایه ی بلند یک سپیدار پخش می شود و من ...

مهاجرترین مرغی که سرزمین تک تک نگاههای ساکنان اینجا را به هوای صیادی از تبار فرشته های قصه های دور گشت و همچنان در بی آشیانی بسر برد تا آنکه تو....

به راه کوی تو من هر چه انتظار کشیدم به وصل روی تو ای آرزوی جان نرسیدم

گهی به کوی تو همچون نسیم صبح گذشتم . گهی به بوی تو همچون غنچه جامه دریدم

به انتظار تو هر جا چو خاک راه نشستم . به جستجوی تو هر سو چو برگ و باد دویدم .

هزار بار چو دیوانگان ز دوریت امشب به خواب رفتم و آسیمه سر ز خواب پریدم . به یادگار تو خطی به موج دیده نوشتم

ز خط و خال تو نقشی برای دیده کشیدم .

ندانم این غم دل را کجا برم . به که گویم که امشب از همه سو بسته است راه امید من ؟!....

تو كجايي به انتظار تو هستم

براي هميشه دوستت دارم

دوباره شب شد و با من حدیث بیداری گذشته بود شب از نیمه من ز هشیاری

و پلکهای تو – این حاجبان سحر مبین – چو پلکهای حریری بر آفتاب افتاد

در آن شب تاری نسیم از سر زلف تو بوی گل آورد

شب از طراوت گیسوی تو نوازش یافت به وجد آمدم از این طراوت و خواندم :

(( به چشمهای سیاهت که راحت جانند . به آن دو جام بلور آن شراب بی مانند .

به آ ن « دو اختر روشن دو آفتاب پر از مهر به آن دو مایه ی امید به آن دو شعر شررخیز

                 آن دو مروارید ))

مرا از خویش مران با خود آشنایی ده مرا از این غم بیگانگی رهایی ده

بیا . بیا و باز مرا قدرت خدایی ده

  تنهاييم نگذاريد

دوستدار شما  (م)

واقعا دیامان باشد ولی کجاست کسی که گوش کند